Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια όμορφη αυλή, τα ζώα αποφάσισαν να φτιάξουν έναν μεγάλο, κόκκινο μύλο για να αλέθουν το σιτάρι τους. Τότε από το πουθενά εμφανίστηκε μια αλεπού με φανταχτερό παπιγιόν και ύφος σπουδαίο.
«Μην κάνετε δεύτερες σκέψεις, ξέρω εγώ όσα χρειάζονται για να σας φτιάξω όχι έναν, αλλά δύο και τρεις μύλους» και άρχισε να τους καθοδηγεί. Μιλούσε ασταμάτητα, ακόμα και αν δεν είχε ιδέα, δεν άκουγε κανέναν και όποιος είχε άλλη άποψη, τον έβγαζε έξω από την αυλή. «Μεμψίμοιροι, μόνο προβλήματα βλέπετε» τους έλεγε.
Χωρίς να ξέρει τίποτα, φερόταν με αλαζονεία σαν να τα ξέρει όλα. Έδινε εντολές, άλλαζε γνώμες, τα έκανε όλα ανάκατα. Πέτρες στραβά, λάσπη όπως να ’ναι και σχέδιο κανένα. Κι όταν τα λάθη άρχισαν να φαίνονται, δεν σταματούσε. Έβρισκε δικαιολογίες, έριχνε την ευθύνη αλλού, με τα θεμέλια σαθρά και με τον μύλο πλέον έτοιμο να πέσει. Και μετά πάλι τα ίδια: «Όλα πάνε άψογα! Εμπιστευτείτε με!»
Κάθε τόσο ίσιωνε το παπιγιόν της και συνέχιζε να μιλά, προσπαθώντας να πείσει τους πάντες. Τα ζώα όμως έβλεπαν, καταλάβαιναν πως τίποτα δεν πάει σωστά, μα σώπασαν. Κρατούσαν μια μικρή ελπίδα, κι ας ήξεραν μέσα τους την αλήθεια. Κι εκείνοι που πραγματικά ήξεραν, περίμεναν, γιατί γνώριζαν πως η αλήθεια δεν κρύβεται για πάντα. Ώσπου ήρθε η ώρα, ένα φύσημα αέρα την πιο κρίσιμη στιγμή και ο μεγάλος κόκκινος μύλος που υποσχέθηκε, κατέρρευσε με κρότο.
Και τότε όλα φάνηκαν καθαρά, γιατί οι δικαιολογίες σταμάτησαν και τα λόγια δεν είχαν αξία μπροστά στα συντρίμμια. Η αλεπού κατέβηκε από το καφάσι που στεκόταν λες και ήταν ο θρόνος της και τώρα η περηφάνια είχε χαθεί. Τα άλλα ζώα άνοιξαν τα στόματά τους και η αλήθεια που τόσο καιρό είχε μείνει κρυφή βγήκε στην επιφάνεια. Η αλεπού δεν απάντησε, έφυγε ταπεινωμένη.
Και πίσω έμειναν τα χαλάσματα και η επίγνωση στα ζώα πως αυτός που νομίζει πως τα ξέρει όλα, μπορεί να παραπλανήσει για λίγο, αλλά η υπεροψία είναι κακός σύμβουλος και η αλήθεια πάντα λάμπει. Ακόμα κι όταν πρέπει ο κόκκινος μύλος να φτιαχτεί με κόπο από την αρχή…
*Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.
