Regista Films: Οι 10 καλύτερες ταινίες από τα Όσκαρ

Regista Team27/03/2022
AURA TEO
red nose1

Regista Films: Οι 10 καλύτερες ταινίες από τα Όσκαρ

  1. Dune ★★★★★ Σκηνοθεσία: Denis Villeneuve 155 Λεπτά

dune

Το Dune μας θυμίζει τι μπορεί και πώς πρέπει να είναι ένα blockbuster. Η επική ταινία του Denis Villeneuve μας δείχνει ότι δεν χρειάζεται όλες οι ταινίες με τεράστιους προϋπολογισμούς να είναι χαζές ή υπερβολικές και ότι είναι δυνατόν να προσθέσεις και καλλιτεχνικές επιλογές και μηνύματα ανάμεσα στις εκρήξεις. Mια ταινία έντονη, ατμοσφαιρική και πολύ συχνά πανέμορφη και μεγαλειώδης (ό,τι δηλαδή λείπει από την πλειονότητα των σημερινών blockbuster). O Timothee Chalamet παίζει τον Πόλ Ατρείδη, έναν αρχέτυπο ήρωα, γεμάτο αβεβαιότητα για τις δυνάμεις του και ερωτηματικά για τις επιπτώσεις του σχεδόν ακατόρθωτου έργου που πρέπει να φέρει εις πέρας.

Δημιουργικά, η ταινία είναι μοναδική. Ο Villeneuve έχει δημιουργήσει έναν ολόκληρο κόσμο από το μηδέν, έναν κόσμο γεμάτο μύθους και μυστήριο, χωρίς πολλές αφηγηματικές επεξηγήσεις αλλά αφήνοντας την φανταστική φωτογραφία και κάποιους μονολόγους να μας βάλουν μέσα σε αυτόν. Η πλοκή εκτυλίσσεται πολύ έξυπνα και το εξαιρετικό καστ βοηθάει σε αυτό, ενώ ο σκηνοθέτης είναι αρκετά σίγουρος για αυτό που κάνει, ώστε να χτίσει τα πάντα αρκετά αργά, πριν ακολουθήσει η έκρηξη δράσης. Μας έχει δώσει μια ταινία και έναν κόσμο τον οποίο πρέπει να ανακαλύψουμε σιγά σιγά, αφού αρχικά χαθούμε σε αυτόν. Δεν είναι αυτό ο ορισμός των ταινιών που επιχειρούν να συνδυάσουν φαντασία, περιπέτεια και επιστημονική φαντασία; Η καλύτερη ταινία της χρονιάς κατά τη γνώμη μου!

Για πιο αναλυτικό review, δείτε εδώ

  1. Flee ★★★★☆ Σκηνοθεσία:Jonas Poher Rasmussen 89 Λεπτά

Sundance 2021: Το «Flee» είναι ένα συγκλονιστικό, αριστοτεχνικό, υπέροχο ντοκιμαντέρ | FLIX

To Flee είναι ένα ντοκιμαντέρ κινουμένων σχεδίων, δανέζικης παραγωγής. Μια καταπληκτική ταινία που κάνει σχεδόν αδύνατο το να αποφύγεις να συγκινηθεί αλλά και να ξεχάσεις τα πάντα για 1 ώρα και 29 λεπτά και να αφοσιωθείς μόνο σε αυτή. Η ταινία έχει και αρχειακό υλικό μπλεγμένο στα κινούμενα σχέδια, ένας απίστευτα εφευρετικός τρόπος για να μην αποκαλυφθεί η πραγματική ταυτότητα του ήρωα, η οποία ακόμα και τώρα είναι κρυμμένη.

Ο Ράσμουσεν μιλάει με έναν παλιό του φίλο. Έναν γκέι άντρα από το Αφγανιστάν που τώρα ζεί στη Κοπεγχάγη. Το όνομά του είναι Αμίν. Ο Αμίν δραπέτευσε από την Καμπούλ με ότι απέμεινε από την οικογένειά του όταν οι Σοβιετική Ένωση εγκατέλειψε τη χώρα το 1989. Αν και αρχικά διστακτικός, γρήγορα θα μας ανοίξει την καρδιά του σε αναμνήσεις τις οποίες έχει κρατήσει μέσα του για δεκαετίες. Η ιστορία του πώς κατάφερε να φτάσει από το Αφγανιστάν στη Δανία είναι βέβαιο ότι θα κρατήσει όλους τους θεατές με κομμένη την ανάσα, ενώ το sub plot της ομοφυλοφιλικής του ταυτότητας θα προσφέρει κάποιες στιγμές γέλιου αλλά και συγκίνησης.

  1. CODA ★★★★☆ Σκηνοθεσία: Sian Heder 115 Λεπτά

Το CODA δεν είναι μία ακόμα ταινία ενηλικίωσης | Review - Unboxholics.com

Η Ρούμπι είναι ένα CODA (child of deaf adults), δηλαδή το παιδί δύο κωφών γονέων. Καθώς και ο αδερφός της είναι επίσης κωφός, λειτουργεί ως μεταφραστής για όλη την οικογένεια. Είναι μια εργασία πλήρους απασχόλησης αφού επηρεάζει κάθε πτυχής της ζωής της, από το διάβασμα και την κοινωνική της ζωή μέχρι τα μαθήματα φωνητικής που πρόσφατα αποφάσισε να ξεκινήσει. Ο καθηγητής μουσικής την έπεισε να το κάνει αφού αντιλήφθηκε το ταλέντο της στο τραγούδι αμέσως μόλις την άκουσε.

Η μητέρα της από την άλλη, νιώθοντας πιο αποκομμένη από ποτέ από την κόρη της, θεωρεί ότι η Ρούμπι ασχολείται με το τραγούδι ως κάποιου είδους αντίδραση κατά της οικογένειάς της. Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε ότι τους κωφούς χαρακτήρες, υποδύονται κωφοί ηθοποιοί, από τους οποίους μάλιστα έρχονται και οι περισσότερες κωμικές σκηνές της ταινίας. Θα μπορούσε κανείς να πεί ότι το CODA δεν ξεφεύγει από τις συνηθισμένες κωμικοδραματικές ταινίες του Χόλυγουντ. Ακόμα και οι ταινίες αυτής της κατηγορίας όμως, μια στο τόσο βγάζουν διαμαντακια που βρίσκονται επίπεδο, και το CODA είναι σίγουρα ένα από αυτά.

  1. Spider-Man: No Way Home ★★★★☆ Σκηνοθεσία: Jon Watts 148 Λεπτά

spider man

Με το Spider-Man: No Way Home, έχουμε την πιο φιλόδοξη προσέγγιση σε ταινία Spiderman που έχουμε δει έως τώρα, αλλά και μια προσπάθεια να ικανοποιηθούν όλοι οι φανς του υπερήρωα ανά τον κόσμο. Ο σκηνοθέτης εδώ παίρνει την απόφαση να προσεγγίσει την ιδέα του multiverse (άπειρος αριθμός παράλληλων συμπάντων) με την σκέψη, «όσο πιο πολλά τόσο πιο καλά». Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό και απολαυστικό.

Η ιστορία του No Way Home ξεκινάει αμέσως μετά τα γεγονότα του Far From Home, όπου Mysterio λίγο πριν πεθάνει, αποκαλύπτει την πραγματική ταυτότητα του Spiderman. Έτσι, λόγω των υποψιών που δημιουργούνται από τους δημοσιογράφους και τα κοινωνικά δίκτυα αλλά και πολλές θεωρίες συνομωσίας που βγαίνουν στην επιφάνεια κατά του ήρωα, το όνομα Πίτερ Πάρκερ έχει πλέον αμαυρωθεί ανεπανόρθωτα.

Το βασικό στοιχείο του Spiderman του Τομ Χόλαντ παραμένει ο νεανικός αυθορμητισμός του και παρά τα πολλά και δυνατά ειδικά εφέ και των σκηνών δράσης της ταινίας, η γλυκύτητα που βγάζει αυτός ο Spiderman παραμένει το δυνατό σημείο της ταινίας. Δύσκολα πλέον θα δω νέα ταινία με σούπερ ήρωες που θα με ενθουσιάσει, όμως εδώ έχουμε ίσως την καλύτερη ταινία Spiderman που έχει βγει και μια από τις καλύτερες της Μαρβελ, με τις αναφορές σε παλιότερα franchise να είναι πολλές και να δημιουργούν μια νοσταλγία που σπάνια συναντάς σε τέτοιες ταινίες.

Για πιο αναλυτικό review, δείτε εδώ

  1. The Worst Person in the World ★★★★☆ Σκηνοθεσία: Joachim Trier 128 Λεπτά

The Worst Person in the World” Is a Sham, Except for Its Lead Performance | The New Yorker

Με το The Worst Person in the World, ο Joachim Trier έχει πάρει ένα από τα πιο δύσκολα είδη ταινιών (ρομαντικό δράμα), συνδυάζοντάς το με ένα άλλο δύσκολο θέμα, το λεγόμενο coming of age (όταν δηλαδή βλέπουμε ένα χαρακτήρα να μεγαλώνει και να ωριμάζει). Το αποτέλεσμα είναι μια υπέροχα γλυκιά και γοητευτική ταινία. Επιπλέον, η πρωταγωνίστρια μας δίνει μια απίστευτα ώριμη, ευαίσθητη και συμπαθητική ερμηνεία, που σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς δεν βρέθηκε προτεινόμενη για Όσκαρ.

Σαν κάθε σωστός 20άρης, η Τζούλι είναι τρομοκρατημένη από την μη αναστρεψιμότητα των επιλογών που θα κάνει από δω και πέρα για τη ζωή της και αν και κάποιες από αυτές συνήθως ξενίζουν τον θεατή, στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορούμε παρά να είμαστε μαζί της από την αρχή μέχρι το τέλος. Παρακολουθούμε λοιπόν μερικά χρόνια από τη ζωή της Τζούλι, ξεκινώντας αρκετά χιουμοριστικά αφού τη βλέπουμε να πηγαίνει από φοιτήτρια ιατρικής, σε ψυχολόγο και από εκεί σε φωτογράφο. Τόσο σίγουρη είναι για το τί θέλει να κάνει. Παράλληλα βλέπουμε και τις διάφορες σχέσεις που κάνει με άντρες.

Έχουμε λοιπόν μια ταινία που είναι γλυκιά, απαλή και αστεία, με τρόπους αναμφίβολα συμβατικούς αλλά και πολύ αληθινούς. Είναι το είδος ταινίας που έχουμε δει να αποτυγχάνει τόσες πολλές φορές, που είναι υπέροχο να βλέπεις το αποτέλεσμα όταν γίνεται καλά, καθώς και πόσο σημαντικά είναι τα θέματα που αγγίζει. Με ποιόν ερωτευόμαστε? Ποιός είναι ο “ένας”? Πότε αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε συμβιβαστεί?

  1. Belfast ★★★★☆ Σκηνοθεσία: Kenneth Branagh 98 Λεπτά

1 Belfast 1jpeg

Βρισκόμαστε στο 1969 και Jamie Dornan παίζει έναν άντρα που ζει στο βόρειο Μπέλφαστ, σε μια γειτονιά κατά βάση Προτεσταντική αλλά με μερικές οικογένειες καθολικών να μένουν ακόμα εκεί. Συνήθως βρίσκεται στην Αγγλία για δουλειές καθώς η γυναίκα του μεγαλώνει τα δύο αγόρια τους (Γουίλ και Μπάντι, ο οποίος αποτελεί και το χάιλαιτ της ταινίας) και προσπαθεί να βάλει μια τάξη στα οικονομικά και τα χρωστούμενα της οικογένειας. Μαζί με την οικογένεια ζουν επίσης οι παππούδες τους οποίους υποδύονται άριστα οι Ciaran Hinds και Judi Dench.

Η βία ξεσπά όταν οι ενωτικοί (υπερ της Μεγάλη Βρετανίας) καίνε σπίτια καθολικών με σκοπό να τους διώξουν από τις γειτονιές τους. Τέτοιες ενέργειες απαιτούν και την απαραίτητη χρηματοδότηση από τις οικογένειες των Προτεσταντικών, κάτι με το οποίο ο χαρακτήρας του Jamie Dornan είναι αντίθετος. Για να βγει από το αδιέξοδο, ξεκινάει να δείχνει στη γυναίκα του φυλλάδια από το Σίδνεϊ και το Βανκούβερ, μέρη όπου οι τρομοκράτες και οι εφοριακοί δεν θα μπορέσουν να τους ακολουθησουν, αλλά την ίδια στιγμή τόσο μακρινά που μοιάζουν βγαλμένα από σειρά επιστημονικής φαντασίας.

Η ταινία ρέει με μεγάλη ευκολία από τα πιο σοβαρά γεγονότα στα πιο ανάλαφρα που αφορούν κυρίως το Μπάντι και τις περιπέτειές του. Ίσως το μεγαλύτερο ατού της είναι η παιδική αθωότητα με την οποία αντιμετωπίζει τις περισσότερες καταστάσεις. Αξέχαστη είναι η σκηνή όπου μια νεαρή γειτόνισσα διδάσκει στον Μπάντι τί να απαντήσει αν κάποιος άγνωστος τον σταματήσει στο δρόμο απαιτώντας να μάθει αν είναι Προτεστάντης ή Καθολικός. Σίγουρα μια από τις πιο ιδιαίτερες και όμορφες ταινίες που βγήκαν το 2021.

Για πιο αναλυτικό review, δείτε εδώ

  1. The Hand of God ★★★★☆ Σκηνοθεσία: Paolo Sorrentino 130 Λεπτά

The Hand of God (2021) - Photo Gallery - IMDb

Η τελευταία και πιο προσωπική ταινία του Paolo Sorrentino, το The Hand of God, είναι μια ταινία δύο μισών. Βρισκόμαστε τη Νάπολι των 80s. Πρωταγωνιστής είναι το άλτερ έγκο του Σορεντίνο, ο έφηβος Fabietto. Με φήμες να κυκλοφορούν ότι ο πολύς Ντιέγκο Μαραντόνα είναι έτοιμος να υπογράψει για τη ποδοσφαιρική ομάδα της Νάπολι Toni Servillo και η Teresa Saponangelo, παίζουν τους γονείς του Fabietto, και γεμίζουν την ταινία με αγάπη, γέλιο, κασκαρίκες αλλά και οικογενειακό (κυρίως γαμήλιο) δράμα.

Στο δεύτερο μισό, βλέπουμε ένα αναπάντεχο δράμα να μπαίνει στη ζωή του Fabietto. Πλέον μόνο η λατρεία του προς τον Μαραντόνα και την αγαπημένη του Νάπολι, τον βοηθούν να ξεφύγει από την καθημερινότητα. Αλλά και η ατμόσφαιρα της ταινίας αλλάζει και παίρνει μια πιο εσωτερική μορφή σε αυτό το πιο “μαύρο” δεύτερο μισό. Και έτσι αλλάζει και ο Fabietto και οι χαρακτήρες παίρνουν ένα μεγαλύτερο βάθος απ’οτι είχαν μέχρι τώρα. Σίγουρα η πιο ανάλαφρες στιγμές της ζωής του στο πρώτο μισό μπορεί να ήταν πιο εύκολες στο μάτι, αλλά είναι αυτό το δεύτερο μισό της ταινίας που την ανεβάζει και μαζί της ωριμάζει και ο πρωταγωνιστής και μετατρέπεται από έναν απλό παρατηρητή, σε έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο.

  1. Drive my Car ★★★★☆ Σκηνοθεσία: Ryusuke Hamaguchi 189 Λεπτά

Drive My Car, Ryusuke Hamaguchi's voyage of initiation - Festival de Cannes

Ένας ηθοποιός θεάτρου που πενθεί τον ξαφνικό θάνατο της γυναίκας του και συμβιβάζεται με τις αμέτρητες προδοσίες της, δημιουργεί μια σχέση (όχι ερωτική) με μια συναισθηματικά κατεστραμμένη νεαρή γυναίκα που έχει προσληφθεί ως σοφέρ του κατά τη διάρκεια της διαμονής του στη Χιροσίμα. Αυτή είναι ουσιαστικά η ιστορία της ταινίας, που μπορεί να ακούγεται από πολύ απλή έως βαρετή, είναι μια εξαιρετική μεταφορά μιας ιστορίας μικρού μήκους του Χαρούκι Μουρακάμι που μέσα από την απλότητά της, αφήνει πολύ χώρο στην εξερεύνηση της καλλιτεχνικής δημιουργίας, των επαγγελματικών και προσωπικών διαφορών και την ενοχή.

Το αυτοκίνητο του πρωταγωνιστή, Yusuke, είναι μια πανέμορφη κόκκινη Saab 900 Turbo, πλην όμως έχει τα θεματάκια του στην οδήγηση. Η Misaki όμως (η σοφέρ) μείνει ανεπηρέαστη από αυτά. Ο ήρεμος τρόπος με τον οποίο χειρίζεται το τιμόνι αλλά και η διαφορετικότητα της του προκαλεί μεγάλη έκπληξη. Τα ατέλειωτα χιλιόμετρα που θα διανύσουν μαζί είναι μόνο ένα μικρό μέρους του ταξιδιού τους προς την επούλωση των συναισθηματικών πληγών τους.

Με την καταπληκτική χρήση της μουσικής αλλά και της σιωπής, έχουμε μια πολυεπίπεδη ιστορία που παρά της τρείς ώρες διάρκειας, αν είσαι προετοιμασμένος ψυχολογικά να τη δείς, δεν θα θές να τελειώσει.

  1. Licorice Pizza ★★★★☆ Σκηνοθεσία: Paul Thomas Anderson 133 Λεπτά

Licorice Pizza – Movie Marker

Γεμάτο νοσταλγικές αναμνήσεις για το Σαν Φρανσίσκο του ‘70, το Licorice Pizza είναι η νέα ταινία του Paul Thomas Anderson. O Cooper Hoffman (γιος του Philip Seymour Hoffman) είναι ο Gary Valentine. Ένα λυκειόπαιδο, που είναι επίσης ηθοποιός και επιχειρηματίας. “Πού είναι οι γονείς σου όταν κάνεις όλα αυτά?” τον ρωτάει η Αλάνα σαν να διαβάζει το μυαλό όλων όσων βλέπουν αυτή την ασυνήθιστη ταινία. Η Αλάνα είναι η 20κάτι ετών φίλη του Gary (όχι κοπέλα), την οποία ο Gary δηλώνει από την πρώτη στιγμή ότι κάποια μέρα θα παντρευτεί αν και η ίδια το αρνείται. Μαζί θα περάσουν διάφορες περιπέτειες (θα τον συνοδεύσει στην Νέα Υόρκη, θα ξεκινήσουν μια επιχείρηση πωλήσεων στρωμάτων με νερό κ.ά).

Η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως μια σειρά τυχαίων επεισοδίων στη ζωή των δύο πρωταγωνιστών, με πολλά γκέστ από πασίγνωστους ηθοποιούς. O Sean Penn και ο Bradley Cooper μένουν εύκολα στη μνήμη με τους απίστευτους χαρακτήρες που παίζουν. Αυτό που κρατάει όλη την τρέλα της ταινίας όμως είναι ότι σε όλη τη διάρκεια όλων αυτών των απίθανων συμβάντων που θα δείτε, οι δυο πρωταγωνιστές παραμένουν ρεαλιστικοί. Σαν κάθε σωστή ανάμνηση του παρελθόντος, το Licorice Pizza δεν έχει απαντήσεις, μόνο μια αίσθηση τρέλας και ζωντάνιας, στοιχεία αρκετά για να διασκεδάσουν όποιον του δώσει μια ευκαιρία.

  1. Parallel Mothers ★★★☆☆ Σκηνοθεσία: Pedro Almodovar 123 Λεπτά

Penélope Cruz Is Expecting In The Trailer For Pedro Almodóvar's Parallel Mothers | Movies | Empire

Δυο έγκυες γυναίκες, η 40κάτι φωτογράφος Τζάνις (Πενέλοπε Κρούζ) και η έφηβη Άνα (Μιλένα Σμιτ), μοιράζονται ένα δωμάτιο σε ένα νοσοκομείο κυήσεων. Η σύντομη στιγμή της γέννας θα δημιουργήσει ανάμεσά τους ένα δεσμό που καμιά από τις δύο δεν θα μπορούσε να φανταστεί. Παράλληλα η Τζάνις ασχολείται με την παρακαταθήκη του ισπανικού εμφυλίου, ο οποίος στιγμάτισε την οικογένειά της όπως και αμέτρητους Ισπανούς. Στα χέρια κάποιου άλλου ίσως αυτές οι δυο τόσο μακρινές και διαφορετικές πτυχές της ταινίας ίσως να κατέληγαν σε άσχημο αποτέλεσμα. Ωστόσο ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, ενώνει αριστοτεχνικά αυτές τις δύο διαφορετικές ιστορίες στο σήμερα, η μια εκ των οποίων εκτείνεται πολλές δεκαετίες στο παρελθόν ενώ η άλλη κοιτάει μόνο στο μέλλον.

Η νέα του ταινία, όπως και η προηγούμενή του (Pain and Glory) έχουν το ίδιο μήνυμα: τα μυστικά καλό είναι να αποκαλύπτονται αν θέλουμε να έχουμε τύχη να προχωρήσουμε μπροστά. Παρά τα πολλά θλιβερά γεγονότα που θα δούμε να συμβαίνουν στις δυο γυναίκες, η ταινία συνολικά μας δίνει μια αισιόδοξη νότα. Ανάμεσα στις συνήθεις παλέτες χρωμάτων που μας έχει συνηθίσει ο Αλμοδόβαρ, τη σχεδόν χιτσκοκική μουσική επένδυση, είναι η Πενέλοπε Κρούζ αυτή που θα ξεχωρίσει και θα δώσει τον τόνο στην ταινία. Με μια ερμηνεία γεμάτη ζεστασιά και φρεσκάδα, μας κάνει να συγχωρήσουμε όλα τα ελαττώματα του χαρακτήρα της Τζάνις πολύ γρήγορα. Είναι μάλλον η καλύτερη ερμηνεία της που έχω δεί, και αξίζει σίγουρα το Όσκαρ Α’ Γυναικείου ρόλου που ελπίζουμε και να πάρει.

Επιμέλεια: Δημήτρης Χαλάτσης

Μοίρασε το άρθρο
Μπείτε στην ομάδα μας στο Viber για να ενημερώνεστε πρώτοι για όλα τα αθλητικά νέα της Θεσσαλίας! ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Ακολουθήστε το Regista.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.